یک فیلم عالی. همه چیز عالی . از امیلی واتسن دوست داشتنی و استللان اسکاسگرد تا خود " فون تریه " که این اثر را ساخته و پرداخته است. روایتی کم نظیر از عشق روستایی وار. عشقی اصیل! عشق به کلام. عشق به گفتگو . گفتگویی چنان ناب که همچون پتکی بر سر گفتگوهای پارانویدی با خدا فرود می آید. عشق به یک کارگر اسکله ی نفتی که عشق به خدا را دود می کند و به هوا می فرستد. عشق به یک موجود استثمار شده ی افلیج که جای عشق قادر متعال را می گیرد. خشونت به بدن چنانکه پیرمرد الکلی جنایت و مکافات داستایوفسکی روا می داشت و حملات هیستریک مالیخولیایی که چنان که داستایوفسکی گرفتارش بود. و فشرده کردن جهانی از ایده های ناکام و همیشه در آستانه که تنها در یک روستای به غایت کوچک ایرلندی رخ میدهد. 

این فیلم را باید دید . می توان از کنار تمام نشانه های رشت و انبوه فیلم عبور کرد اما تردید ندارم قادر نخواهید بود از کنار بازی شگفت انگیز امیلی واتسن عبور کنید. سیمای او تا مدتها شما را درگیر خواهد کرد و احتمالا تا سالها از از این بازی معیاری  در برابر پول-بازیهای اوباش هالیوودی در دست خواهید داشت.