فیلم ضرب آهنگ نسبتا کندی دارد و شاید بازی چندان درخشانی هم به چشم نخورد. ولی کارگردان توانسته بخوبی از پس پردازش ایده ی واقعیت ها یا جهان های موازی برآید. در واقع فیلم قصد دارد نشان بدهد تا هر انسان بمثابه ی سوژه در صورت قرار گفتن جهان زیست دیگری جز آنچه اکنون در آن قرار دارد ، چگونه استحاله خواهد شد یا اینکه اساسن در صورت بودن در وضعیتی جز از این ، می توانست چگونه شخصیتی باشد.
داستان فیلم حول محور یک مکان-زمان واحد شکل می گیرد ولی به شکل گیج کننده ای این مکان واحد را در زمانها و واقعیت های متفاوت ترسیم می کند. این مکان محوری به نوعی می تواند وضعیتی نمادین از آغاز پروسه ی شکل گیری شخصیت یا در جهان بودگی سوژه تداعی کند. با این وجود در عین عدم تغییر در هسته ی اصلی و اولیه ی این مکان ، امکان های پرشماری پیش روی هر یک از شخصیتها قرار می گیرد و ظرف کمتر از دو ساعت آنها را با سویه های متنابهی از تصمیم ها و پرسش ها مواجه می کند.
اگر به مباحث فیزیک کوانتوم حتا در سطح نوعی تفنن مطالعاتی یا شکلی از تاملات بینا رشته ای علاقه دارید ، این فیلم انتخاب بدی نیست.